| |
Artikelen uit de nieuwsbrieven
Verslag zevende Kabuki dag
Chantal Raijmakers
Nieuwsbrief nummer 10, december 2005
Hallo, mijn naam is Chantal Raijmakers,
en ik ben het zusje van Carmen.
Er werd mij gevraagd een verslag te maken hoe ik de Kabuki
dag ervaren heb, dat leek me wel leuk om te doen en dus
hier mijn verslag. Een tijdje terug toen ik thuis kwam had
onze hond de post te pakken. Ik ben er dus meteen achteraan
gegaan om het uit zijn mond te halen. Aangezien hij al
aan heel wat papieren had gezeten zag ik een stukje tekst
"uitnodiging kabuki dag". Ik ben zo stout geweest om de
brief die aan mijn ouders was gericht te openen, maar deed
dit omdat het me toch wel interesseert. Toen ik daarin zag
staan dat er gevraagd werd naar hulp voor opvang van de
kinderen, wilde ik me meteen opgeven. Dit leek me leuk
omdat ik zelf helemaal weg ben van kinderen en gehandicapten.
En ga daarom ook de Opleiding SPW 4 volgen. Toen
was het zaterdag 24 september. In het begin vond ik het allemaal
nog best wel eng. Want ik kende helemaal niemand
en ik wist niet precies hoe de dag zou gaan verlopen. Maar
ik stelde me voor en leerde zo ook andere broertjes zusjes
en hulp/begeleiders kennen. In het begin keek ik nog een
beetje hoe de rest het deed. En bleef nog een beetje op mezelf.
Toen alle papa's en mama's weer bij de grote ruimte
waren gingen we met zijn allen wat drinken en een stukje
cake eten. Daarna ging iedereen voor zich iets leuks doen.
Zo gingen er een paar puzzelen, tekenen, met de duplo
spelen er werd voorgelezen enz. Ook ik heb gezellig mee
gespeeld met de duplo en mee gepuzzeld. Ook heb ik een
poging gedaan om voor te lezen maar had daar nog best wel
moeite mee dus ik weet nu dat ik daar flink mee moet oefenen
zodat ik de volgende keer ook goed kan voorlezen, hihi.
Later gingen we naar buiten daar gingen we schommelen op
een speciale rolstoelschommel ook werd er geschommeld op
de gewone schommel. Er werd dus flink geschommeld, en
buiten gespeeld. Ook toonde Melanie haar piano kunsten
waar bijna iedereen naar kwam luisteren. Toen kwam de
vraag of er film mocht worden gekeken en dat mocht, we
keken onder andere Ja Zuster Nee Zuster. Toen kwamen de
ouders weer, we gingen middag eten. Na het middag eten
ging iedereen weer gezellig door met film kijken, spelen en
puzzelen enz. Toen was het bijna afgelopen en was het tijd
voor de groepsfoto. Na de groepsfoto was het afgelopen. Er
werd er nog wat na gesproken en hebben we nog wat e-mail
adressen uitgewisseld. Het was een gezellige dag en wij
(Carmen, mijn moeder en ik) zijn er zeker over 2 jaar weer
bij. Ik hoop jullie allemaal dan weer te zien.
Groetjes, Chantal

NKS home page ||
Feiten over Kabuki ||
Naslag materiaal ||
Discussielijst
Gerelateerde pagina's ||
Professionele adviesraad ||
Over het NKS
Bedankt voor Uw bezoek
© 2000, Netwerk Kabuki Syndroom.
|