Artikelen uit de nieuwsbrieven


Verslag zevende Kabuki dag

Chantal Raijmakers

Nieuwsbrief nummer 10, december 2005

Hallo, mijn naam is Chantal Raijmakers, en ik ben het zusje van Carmen.

Er werd mij gevraagd een verslag te maken hoe ik de Kabuki dag ervaren heb, dat leek me wel leuk om te doen en dus hier mijn verslag. Een tijdje terug toen ik thuis kwam had onze hond de post te pakken. Ik ben er dus meteen achteraan gegaan om het uit zijn mond te halen. Aangezien hij al aan heel wat papieren had gezeten zag ik een stukje tekst "uitnodiging kabuki dag". Ik ben zo stout geweest om de brief die aan mijn ouders was gericht te openen, maar deed dit omdat het me toch wel interesseert. Toen ik daarin zag staan dat er gevraagd werd naar hulp voor opvang van de kinderen, wilde ik me meteen opgeven. Dit leek me leuk omdat ik zelf helemaal weg ben van kinderen en gehandicapten. En ga daarom ook de Opleiding SPW 4 volgen. Toen was het zaterdag 24 september. In het begin vond ik het allemaal nog best wel eng. Want ik kende helemaal niemand en ik wist niet precies hoe de dag zou gaan verlopen. Maar ik stelde me voor en leerde zo ook andere broertjes zusjes en hulp/begeleiders kennen. In het begin keek ik nog een beetje hoe de rest het deed. En bleef nog een beetje op mezelf. Toen alle papa's en mama's weer bij de grote ruimte waren gingen we met zijn allen wat drinken en een stukje cake eten. Daarna ging iedereen voor zich iets leuks doen. Zo gingen er een paar puzzelen, tekenen, met de duplo spelen er werd voorgelezen enz. Ook ik heb gezellig mee gespeeld met de duplo en mee gepuzzeld. Ook heb ik een poging gedaan om voor te lezen maar had daar nog best wel moeite mee dus ik weet nu dat ik daar flink mee moet oefenen zodat ik de volgende keer ook goed kan voorlezen, hihi. Later gingen we naar buiten daar gingen we schommelen op een speciale rolstoelschommel ook werd er geschommeld op de gewone schommel. Er werd dus flink geschommeld, en buiten gespeeld. Ook toonde Melanie haar piano kunsten waar bijna iedereen naar kwam luisteren. Toen kwam de vraag of er film mocht worden gekeken en dat mocht, we keken onder andere Ja Zuster Nee Zuster. Toen kwamen de ouders weer, we gingen middag eten. Na het middag eten ging iedereen weer gezellig door met film kijken, spelen en puzzelen enz. Toen was het bijna afgelopen en was het tijd voor de groepsfoto. Na de groepsfoto was het afgelopen. Er werd er nog wat na gesproken en hebben we nog wat e-mail adressen uitgewisseld. Het was een gezellige dag en wij (Carmen, mijn moeder en ik) zijn er zeker over 2 jaar weer bij. Ik hoop jullie allemaal dan weer te zien.

Groetjes, Chantal

NKS home page || Feiten over Kabuki || Naslag materiaal || Discussielijst
Gerelateerde pagina's || Professionele adviesraad || Over het NKS

Bedankt voor Uw bezoek
© 2000, Netwerk Kabuki Syndroom.